Over assets, schulden en keuzes maken
Wanneer ik met mijn dochters of mijn partner spreek over zaken zoals appartementen, eigendommen, levenswijsheid en financiële keuzes, komt het vaak ter sprake: de “Rich Dad, Poor Dad” filosofie. Met andere woorden : koop geen prullen, maar investeer in echte assets.
De kern van die filosofie kende ik eigenlijk al toen ik twintig, dertig jaar was. Ik wist: beter een appartementje kopen en dat verhuren, dan mijn geld vergooien aan onbenulligheden. De diepere ideeën erachter, zoals die helder uitgelegd worden in allerlei boeken – kende ik toen nog niet. Het basisinzicht zat er al vroeg in. Maar weten is iets anders dan doen en uitvoeren, zeker als je nog jong bent.
In de loop van de jaren had ik een waardevol asset opgebouw. Ik verhuurde een pand, eigendom, op korte termijn. Het was één van mijn grotere eigendommen en bracht behoorlijk wat geld op, met weinig tot geen werk. En toch… heb ik het verkocht.
Waarom zou je dat doen, hoor ik je denken? Hier wat achtergrond.
Dat pand was één van meerdere eigendommen die ik had, en het lag een uur rijden van mijn woonplaats. Gelukkig woonde mijn broer vlakbij. Hij deed de dagelijkse opvolging: communicatie, ontvangst, praktische dingen… en dat gemiddeld op twee uur per dag. Voor mij betekende dat: praktisch geen omkijken naar. Ik volgde de boekhouding en facturatie op, maar verder kon ik 150% op hem rekenen. Dus ja: nog een reden meer om het niét te verkopen, zou je zeggen.
Maar er waren andere overwegingen.
- Ten eerste: binnen mijn vennootschap had ik nog een aanzienlijke schuldenlast.
Ten tweede: mijn broer zou met pensioen gaan. En vervanging vinden, dat betekent iemand extern aannemen. Iemand die je moet betalen, waar je moet op kunnen rekenen. En dan krijg je te maken met afwezigheden, ziekte, vakantie, urenregistratie… kortom: onzekerheden én extra werk. - Ten derde: het was een groot pand. De verkoop ervan zou me niet alleen financiële ademruimte geven, maar ook de mogelijkheid om intern schulden af te lossen en mijn vennootschap financieel gezonder te maken. Niet om alles af te lossen, maar om gewoon weer even positief te staan.
Uiteindelijk hebben we het verkocht.
Aan iemand die het verder uitbaat zoals ik, en die er nu mooi geld mee verdient. En weet je? Ik ben eigenlijk blij dat ik ben afgeweken van de basisfilosofie van “assets boven schulden”. Niet omdat die filosofie fout is, integendeel, maar omdat op een bepaald moment comfort in het leven belangrijker wordt dan rendement.
Vandaag heb ik een firma zonder schulden. Mijn broer is met pensioen. De interne druk is weg. Ik heb nog een kleiner project over, kleinschaliger, maar rustiger. Geen schulden, geen stress.
Soms is de regel juist, en had ik het anders kunnen doen. Ik had iemand kunnen zoeken, ik had meer kunnen verdienen, ja. Maar ik had er ook meer voor moeten werken. En op een bepaald moment moet je kiezen. En dit… dit was de juiste keuze.
O Ja, vanwaar de naam Mathilda in de titel?
Dat project, die eigendom werd in mijn boekhouding uitgebaat onder de noemer Mathilda.